Z ostatniej chwili:
„Arcturus Mengsk. To imię jest synonimem terroru, zdrady i przemocy. Żyjący przykład tego, że cel może uświęcać środki. Zabójca Konfederacji. Bohater pochrzanionego świata Korhal IV. Król wszechświata. Dziki barbarzyńca, który nigdy nie pozwolił niczemu ani nikomu stanąć na swojej drodze. Jednocześnie jest uroczy, wykształcony i inteligentny. Kiedy jesteś w jego obecności, odnosisz wrażenie, że rzeczywiście cię słucha, a twoje zdanie jest cenione, że jesteś kimś ważnym, dopóki się z nim zgadzasz. To niesamowite. Często się zastanawiam, czy ludzie tacy jak Mengsk nie wytworzyli wokół siebie innej rzeczywistości, do której jeśli się zbliżysz, przenoszony jesteś w inny wymiar, gdzie diabelskie rzeczy o których mówi i robi nagle nabierają sensu. A przynajmniej taki wpływ Mengsk zawsze miał na mnie.”
– Michael Liberty
Arcturus Mengsk jest terraninem z planety Korhal IV. Był liderem antykonfederackiej grupy, Synów Korhalu oraz twórcą i cesarzem następcy Konfederacji – Dominium Terran.
BIOGRAFIA
Arcturus urodził się w domu Angusa Mengska, Senatora Konfederacji i członka Old Family oraz Kathrine Mengsk. Gdy był małym chłopcem, matka przepowiedziała mu przyszłość wielkiego lidera, ale on zlekceważył te słowa. Często budził się ze snów, w których widział siebie jako postać wielkiej wagi, jednak w budzącym się świecie nie postrzegał siebie w ten sposób. Nawet w młodości brakowało mu empatii, co spostrzegawczy ludzie jak służący rodziny Achton Feld łatwo zauważali.
Dobrze dogadywał się z matką, a jeszcze lepiej ze swoją siostrą Dorothy, ale relacje z ojcem Angusem nie należały do najlepszych. Angus chciał aby syn poszedł w jego ślady, aby wykorzystał w pełni swoje umiejętności, lecz Arcturus chciał wytyczyć własne ścieżki i podążać za snem o byciu poszukiwaczem minerałów, snem który nie był zbieżny z wizją Angusa o Korhalu wolnym od władzy Konfederacji Terran. Podczas gdy Angus nie znosił Konfederacji każdą cząstką swojego istnienia i obawiał się jej zacieśniającego uścisku i wpływu, Arcturus chciał pozwolić historii obrać swój kurs i w przeciwieństwie do ojca, który dostał bogactwo w spadku, chciał stworzyć własną fortunę gdzieś wśród gwiazd. Chciał aby ludzie patrząc na niego mieli przekonanie, że wszystko co osiągnął, zdobył dzięki własnej krwi, potowi i poświęceniu.
„Sądziłem, że jest w tobie wystarczająco dużo mężczyzny, abyś wiedział co należy zrobić, Arcturus, ale widzę, że byłem w błędzie. Ciągle jesteś dzieckiem i ciągle myślisz jak dziecko, niezdolne do dostrzeżenia prawdy o świecie poza swoim własnym, egoistycznym kloszem.”
– relacja Angusa Mengska z synem ciągle się pogarszała.
Arcturus uczęszczał do prestiżowej szkoły Styrling Academy, gdzie nieustannie ścierał się z dyrektorem, Isaackiem Steegmanem. Jego profil wskazywał na silne zdolności przywódcze i niechęć do ludzi władzy, których uznawał za niższych od siebie, a swoje IQ oceniał na najwyższe z możliwych. Wyszkolił się w szermierce dzięki Mistrzowi Miyamoto. Jednakże, pomimo prestiżu jakim cieszyła się Akademia, Arcturus zaczynał się tym nudzić. Poziom jego inteligencji umożliwiał mu osiąganie postępów w nauce bez najmniejszych przeszkód, a kobiety były zbyt łatwe do uwiedzenia. Co gorsze, wielu studentów było mu przeciwnych, z uwagi na działania jego ojca, którego antykonfederackie przemowy mogły według nich przynieść Korhalowi więcej zła, niż dobra.
W 2478 roku Arcturus był na ostatnim roku w Akademii, ale poziom jego niezadowolenia był na tyle wysoki, aby sprowokować go do zrobienia czegoś głupiego, co mogło zagrozić jego pozycji na uczelni. Wiedział, że zasmuci tym swego ojca. Jednym z wygłupów było wymknięcie się ze szkoły do letniej rezydencji rodziców. Nie wiedział jednak o tym, że w domu goszczą Ambasador Umojan Ailin Pasteur wraz z córką Julianą. Został schwytany przez Achtona Felda, szefa ochrony Mengsk Dynasty. Jednakże, wybryk ten nieświadomie wzmógł czujność Felda i pozwolił mu łatwiej dostrzec wrogów – „corporate death squad”. Rozpoczęła się bitwa, w której Mengsk niemal zginął – od śmierci uratowała go matka, celnym strzałem zabijając jednego z napastników.
Angus Mengsk i Ambasador Pasteur byli bardzo zaniepokojeni atakiem, który był przeprowadzony przez zamaskowanych żołnierzy Konfederacji. Pasteur zaoferował wsparcie Umojan dla działań Angusa. Arcturus przysłuchiwał się rozmowie, nie mogąc się zgodzić z planami ojca, które zakładały zabijanie ludzi. Przyrzekł, że nigdy nie wyjawi usłyszanego planu, co jednak jeszcze bardziej oddaliło go od ojca. Jednocześnie nie udało mu się skontaktować z Julianą Pasteur.
Gdy wrócił do Akademii, siły zbrojne Konfederacji zorganizowały prezentację, mając nadzieję na pozyskanie w swe szeregi niektórych studentów uczelni. Mengsk był pod wrażeniem Kapitan Angeliny Emillian, która powiedziała mu, że mógłby nauczyć się sztuki poszukiwania minerałów, bez uczestniczenia w walkach. Skutecznie odczytała jego profil psychologiczny i upewniła się, że Arcturus przystąpi do jej formacji. Gdy ukończył Akademię, wyjawił wszystko co wiedział na temat oszustw Dyrektora Isaaca Steegmana, co uczyniło go chwilowym bohaterem. Nawiązał również kontakt z Julianą Pasteur, spędzając z nią dwa następne miesiące, dyskutując o planach na przyszłość, informując o opuszczeniu rodziny, unikając jednak rozmowy na temat planów jego kariery.
Arcturus zaciągnął się do oddziałów piechoty Konfederacji (Confederate Marine Corps) w dniu przemowy jego ojca, senatora Korhalu. Ojciec wygłosił antykonfederackie przemówienie, rwąc przy tym flagę Konfederacji. Arcturus, mając dość antykonfederackich narzekań ze strony typowego, upartego człowieka, nie słuchającego innych, powiedział matce w trakcie przemówienia o zaciągnięciu się do sił Konfederacji. Wyruszył zatem pomimo protestów ze strony matki i negatywnej reakcji Ambasadora Ailina. Korespondował później z matką, lecz siostra Dorothy nigdy mu nie wybaczyła. Z czasem zaczął za nimi tęsknić, nawet za ojcem. Jednocześnie regularnie korespondował z Julianą.
„Wiem że myślisz to co mówisz, ale nie zawsze mówisz to co myślisz. Zatrzymujesz w sobie niemal wszystko o czym pomyślisz i nie pozwalasz nikomu tego poznać, chyba że chcesz aby inni się dowiedzieli. A teraz, chciałeś aby Baden dowiedział się o czym myślisz.”
– Kapitan Angelina Emillian w rozmowie z Porucznikiem Mengskiem
Początki kariery Arcturusa w CMC były bardzo udane – szkolenia w Dyleriańskich stoczniach, a następnie służba na planecie Pridewater, nauczyły go rozumieć istotę bitwy i zmieniać niemożliwe, w prawdopodobne. Piął się w górę po szczeblach kariery. Arcturus został Porucznikiem w 33 Naziemnej Jednostce Szturmowej Kapitan Angeliny Emillian. Przewodził grupie pięciu innych żołnierzy, których określał mianem Sekcja Dominium, jedynych nie poddanych procesowi resocjalizacji członków drużyny Emillian. Wkrótce jednak zniechęcił się do ostrej musztry w CMC i zatęsknił za rodziną. Zrozumiał także, że było wiele prawdy w tym, co ojciec mówił o Konfederacji.
Aby móc rozwijać się dalej w CMC Mengsk potrzebował doświadczenia w prawdziwej bitwie, która przydarzyła się w sierpniu 2480 w Kanionie Turanga (Turanga Canyon) na planecie Sonyan, gdzie Konfederacja zapragnęła przejąć kontrolę nad Kombinatem Kel-Morian – niezależnym zrzeszeniem górników. Górnicy bronili się z pomocą wieżyczek rakietowych (missile turrets), które zestrzeliły Dropshipa przewożącego załogę. Emillian doznała poważnych obrażeń.
Mengsk przejął dowodzenie i wysłał grupę zresocjalizowanych żołnierzy na samobójczą misję, a sam ze swoją drużyną zorganizował zasadzkę i zabił najemników zatrudnionych przez Kel-Morian. Doprowadził do poddania się przez właściciela kopalni, Lemuela Badena. Jednakże, jego działania nie spodobały się Kapitan Emillian, co dostrzegł w późniejszej rozmowie z nią. Jego taktyka doprowadziła do śmierci zresocjalizowanych żołnierzy z jej brygady, a on sam bardziej pragnął zniszczenia kopalni, niż przejęcia jej zgodnie z rozkazami. Co więcej, zakwestionował moralność odebrania kopalni Badenowi, który był pełnoprawnym właścicielem. Gdy wychodził z jej pokoju, Emillian powiedziała, aby zastanowił się nad sobą.
Na początku następnego roku Mengsk zabrał Julianę Pasteur na randkę na planetę Tyrador IX, miejsce wypoczynku, uczęszczane przez zamożne osobistości z Old Families. Zostali tam zaatakowani przez przeciwników Konfederacji, którzy chcieli zgładzić Mengska i pozostałych żołnierzy. Ochrona Juliany wspólnie z Mengskiem zabili rebeliantów, a Mengsk został okrzyknięty bohaterem przez miejscowe służby porządkowe.
Spotkanie Arcturusa z rodziną nie było tak szczęśliwe. Odnowił relacje z siostrą Dorothy, lecz jeszcze bardziej pogorszyły się jego stosunki z ojcem. Nie znosił go za to, że ten ciągle próbował kontrolować jego życie, nie wspominając już różnicy zdań na temat moralnego aspektu rebelii. Wkrótce znów opuścił rodzinę, a Achton Feld zasugerował dłuższą przerwę w kontaktach na oczyszczenie atmosfery. Podobną przerwę Arcturus zastosował wobec Juliany Pasteur, a gdy się już z nią nie spotykał, Umojan przestał się nim interesować.
Mengsk kontynuował służbę w CMC, prowadząc swoją grupę przeciw roszczeniom Kel-Morian i działając jako ochroniarz, stacjonując na różnych światach, jak na przykład Parragos czy Pho-Rekh. W 2485 roku, jednostka Kapitana Mengska została wezwana przez Brantigana Fole’a na świat Onaru Sigma z rozkazem pracy z oddziałem Alpha Squadron i jego kapitanem, Edmundem Dukem. Alpha Squadron był bardziej liczebny, a Duke miał nie tylko przewodzić, ale także wchłonąć jednostkę Mengska. Różnica w stylach dowodzenia natychmiast zaiskrzyła. Niemniej jednak ramię w ramię walczyli przeciw operacjom wydobywczym Kombinatu Kel-Morian na Noranda Glacier. Gaz wespen był zanieczyszczony, a tym samym bardziej wybuchowy, przez co operacja powinna zmierzać ku końcowi, co sugerował Mengsk. Jednakże Duke nakazał iść naprzód, wbrew radom Mengska, co doprowadziło do wpadnięcia w zasadzkę pomiędzy zamaskowane wieżyczki strażnicze. Duke chciał wywalczyć sobie drogę do najbliższych umocnień, lecz został schwytany. Mengsk ruszył na pomoc, wzywając wsparcie Wraithów z powietrza. Ataki ostatecznie spowodowały wybuch całego miejsca, a Mengsk był w stanie wydostać Duke’a i przetransportować go w bezpieczne miejsce, jednak nie obyło się bez straty w ludziach. Jako nagrodę po bitwie otrzymał strzelbę Mayumi. Konfederaci zostali jednak wyparci przez nacierającą falę żołnierzy i statków Kel-Morian. Rozpoczęła się Wojna Gildii (Guild Wars).
Gdy Wojna Gildii zmierzała ku końcowi, Arcturus Mengsk awansował do rangi pułkownika. Inni oficerowie również byli promowani, jednak Mengsk zdecydował się opuścić dywizję, twierdząc, że nie walczy o to, w co wierzy.
Do 2489 roku Mengsk został poszukiwaczem minerałów, wspólnie z innym ex-żołnierzem Dia de Santo. Ryzykując sporo pieniędzy, ci dwaj uzyskali niezłe zdobycze, co umożliwiło Mengskowi zakup statku – Kitty Jay. Podążając za przeczuciem Mengska, wkrótce odkryli ogromne złoże wysokiej jakości minerałów w Pike’s Peak, gdy równocześnie Mengsk otrzymał prośbę od Ailina Pasteura aby odwiedził go w Umoja tak szybko, jak to tylko możliwe. Wojna Gildii dobiegła końca, a Angus Mengsk ogłosił niepodległość Korhalu. Wkrótce ogłoszono tam stan wojenny.
Arcturus Mengsk udał się do Umoja, gdzie dowiedział się o istnieniu jego siedmioletniego syna, Valeriana, którego matka, Juliana Pasteur, ukrywała w tajemnicy przed Mengskiem i całą rodziną. Pierwsze chwile były niezręczne, a Mengsk nie zdołał nawiązać nici porozumienia z synem, uważając go za niezdarę, zwłaszcza w zakresie szermierki. Wysłał wiadomość rodzicom o swoim odkryciu i szybko zajął się edukacją syna, odbierając mu jego ulubione książki i dając w zamian tomy, które uznawał za bardziej odpowiednie. Był jak jego własny ojciec, który próbował sterować życiem syna. Valerian odnosił wrażenie, że Arcturus ciągle próbował się doszukać jakichkolwiek niedociągnięć z jego strony.
W trakcie pobytu na Umoja do Mengska dotarła straszliwa wiadomość – Konfederaci zabili jego ojca, matkę i siostrę, pomimo ścisłej ochrony. Zżerała go żądza zemsty. Ailin Pasteur był wstrząśnięty i zaoferował pomoc nowopowstałego Protektoratu Umojan (Umojan Protectorate). Pasteur, jako członek Umojan Ruling Council, uczynił Mengska nowym liderem Rebelii Korhalu (Rebellion of Korhal).
Mengsk przedsięwziął kroki mające na celu ochronę ostatniego z członków swojej rodziny – syna. Szybko ukrył Julianę Pasteur i Valeriana w Protektoracie Umojan i przydzielił im swego dawnego instruktora, Mistrza Miyamoto, aby szkolił Valeriana tak samo, jak jego wcześniej. Przez następne osiem lat widział syna tylko raz.
„Arcturus Mengsk… on doświadczył wielkiej tragedii w życiu, która ukształtowała jego niezłomny charakter i determinację. Inni ludzie załamaliby się po takiej tragedii. Inni ludzie poddaliby się. Lecz ci inni ludzie nigdy nie zapisaliby się w chwalebnych annałach historii terran.”
Konfederacja nie mogła przejść obojętnie wobec sukcesu Korhalańskiego powstania, gdyż mogłoby to zachęcić inne światy do otwartej rewolucji. Po pogłoskach o rzekomym sprzymierzeniu się Korhalu i Protektoratu Umojan, Konfederacja zdecydowała o stanowczym stłumieniu rewolty. W 2491 roku tysiąc rakiet nuklearnych zostało wystrzelonych w kierunku Korhalu, zabijając miliony ludzi.
Pechowo dla Konfederacji, Mengsk nie przebywał w tym czasie na Korhalu. Wiadomość o ataku dotarła do Mengska w tajemnej bazie głęboko w Protektoracie Umojan. Jako lider ocalałych stworzył organizację Synowie Korhalu (Sons of Korhal) i zaprzysiągł obalenie Terrańskiej Konfederacji i stworzenie nowego rządu, który wspomoże wszystkich Terran w Sektorze Koprulu. Synowie Korhalu szybko stali się najbardziej poszukiwanymi zbiegami w całym sektorze, jako że uderzali cicho i znienacka, odnosząc niezliczone zwycięstwa nad Konfederacją.
Pierwsza z wypraw odbyła się przeciwko niewielkiej bazie naukowej Konfederacji nazwanej Fujita Facility na Vactor 5, gdzie Mengsk spotkał Ducha Sarę Kerrigan. Uratował ją z rąk naukowców Konfederacji, wykonujących na niej eksperymenty z wykorzystaniem ksenomorfów. Celem ataku na instalację był fakt, że jeden z Duchów, którzy zgładzili jego rodzinę był tam obecny. Jednakże, rządza zemsty została odłożona na dalszy plan, gdy Kerrigan nie chciała już dalej służyć Konfederacji. W międzyczasie, Mengsk ostrożnie śledził plotki o ksenomorfach pojawiających się na statku, wiedząc, że to zapali jego ludzi do walki przeciw Konfederacji.
Po powrocie na Umoja, wspólnie z ambasadorami Protektoratu Mengsk zaplanował kolejny atak.
Zabrał Sarę Kerrigan na Tarsonis aby zaatakować centralną Akademię Duchów (co przysporzyłoby niemało rozgłosu jego nowopowstałej organizacji). Chciał także aby Kerrigan wyeliminowała jednego z Duchów. Atak niemalże zakończył się klęską, a niewielka grupa Synów Korhalu została prawie zmieciona z powierzchni ziemi. Jednakże, Sarah Kerrigan zdołała zabić Majora Rumma, swojego poprzedniego instruktora, który ją dręczył w przeszłości. Pojmała także innego Ducha, którego Mengsk poszukiwał. Akademia została zniszczona. Mengsk z zimną krwią natychmiast zabił pojmanego Ducha. Powiedział Kerrigan, że to ona była trzecim Duchem, który zaatakował jego rodzinę, trzecim i najważniejszym – tym, który ściął głowę jego ojcu. Uznał ją jednak za wiernego i użytecznego członka Synów Korhalu, co wzmocniło lojalność Kerrigan wobec niego.
Atak wywołał spory rozgłos dla Synów Korhalu. Był także przedmiotem raportu Michaela Liberty’ego. Namaszczony przez radykałów na wizjonera i patriotę, w mediach kontrolowanych przez Konfederację Mengsk był przedstawiany jako szaleniec i terrorysta.
W między czasie, Arcturus zdołał jedyny raz odwiedzić swojego, obecnie nastoletniego, syna. Powiedział, że jest dumny z tego, że Valerian wytycza w życiu swoją własną drogę i przyznał, że próbując na siłę nim sterować, zachowywał się jak jego własny ojciec.
„Zbyt prostym byłoby powiedzieć, że Arcturus Mengsk był mistrzem manipulacji, którym rzecz jasna był, albo że regularnie zwodził ludzi, co też było prawdą. Byłoby jednak błędem zaprzeczenie własnej odpowiedzialności za wpadnięcie w jego sieć. Wydaje się, że ludzkość będzie musiała zmierzyć się z bezkresem szaleństwa, sytuacją, w której zginie cały System Sara. Z jednej strony bezmyślne zergi, z drugiej przeklęty płomień protosów. A pośrodku biurokracja Konfederacji, która była gotowa wymazać populację dwóch planet aby dowiedzieć się więcej o intruzach. Przy takiej ilości złego w kosmosie, co by to zmieniało, gdyby pojawiło się kolejne zło?”
– Michael Liberty
Oddziały Mengska zaatakowały Chau Sarę w listopadzie 2499. Jednakże Alpha Squadron przepędził najeźdźców.
W grudniu 2499, wkrótce po zniszczeniu Chau Sary przez protosów, Synowie Korhalu pojawili się na Mar Sarze.
Konfederacja unikała podjęcia akcji przeciwko zergom. Aresztowała nawet siły Kolonialnej Armii. Mengsk szybko uzmysłowił sobie, że jest jedyną siłą oporu przeciwko zergom. Wspólnie z Kerrigan nawiązali kontakt z reporterem Universe News Network, Michaelem Libertym, którego Mengsk wykorzystał do szerzenia propagandy. Arcturus zaczął przymilać się do Magistratu Kolonialnego Mar Sary. W przeciwieństwie do Konfederacji, pomógł w ewakuacji ludzi z Mar Sara Colony. Zadaniem Liberty’ego było rozpowiadanie o pomocy okazanej przez Mengska.
Przed opuszczeniem Mar Sary, Mengsk i Libery uratowali Szeryfa Kolonii Jamesa Raynora z więzienia Konfederacji i wykorzystali go do poprowadzenia powstania przeciwko Instalacjom Jacobsa. Wierzył on, że zgromadzone są tam tajemnice technologii militarnej Konfederacji. W środku Raynor znalazł schwytane zergi, jednak Mengsk już wcześniej widział eksperymenty Konfederacji z zergami. Raynor zdobył dysk pełen danych. Siły Armii Kolonialnej Mar Sary weszły w skład Synów Korhalu, pod dowództwem Kapitana Jima Raynora. Oddział własny Raynora nosił nieoficjalną nazwę Jeźdźcy Raynora (Raynor’s Riders).
W międzyczasie Synowie Korhalu zaatakowali wiele symbolicznych celów na Tarsonis, takich jak fabryka Palombo Balley, kierowaną przez patiarchę Old Family Constantino Terra za pomocą agentów w środku. Mengsk udostępniał reportaż video po każdym z takich ataków.
Kolejnym celem Mengska była Antiga Prime, gdzie koloniści byli gotowi do otwartej rewolty przeciwko Konfederacji. Jednakże Konfederaci, mając tego świadomość, rozlokowali tam duży oddział Alpha Squadron aby stłumić rodzącą się ofensywę. Aby uwolnić Antiga Prime, Mengsk wysłał oddział z Raynorem i Kerrigan (ta ostatnia miała przeniknąć do środka bazy i zgładzić oficera dowodzącego siłami Konfederacji). Michael Liberty ogłosił zwycięstwo kolonistów nad Konfederatami. Wkrótce potem rebelianci z Antiga oraz Synowie Korhalu zniszczyli oddział Alpha Squadron.
Generał Alpha Squadron Edmund Duke nie był w stanie zareagować na te wydarzenia, gdyż jego flagowy statek Norad II został zaatakowany przez zergi na dalekiej orbicie Antiga Prime. Wylądował awaryjnie w miejscu otoczonym przez zergi. Mengsk był zdecydowany ocalić Generała Duke’a, pomimo obiekcji ze strony Raynora i Kerrigan. Wysłał Raynora i jego oddział aby ten uratował Duke’a, licząc na to, że ten przyłączy się do niego, w zamian za ofertę stanowiska w jego przyszłym rządzie. Jednak zdobyczą o wiele bardziej przydatną niż pozyskanie umiejętności taktycznych Generała Duke’a było rozkodowanie dysku z danymi z Jacobs Installation, który zawierał plany psi-emittera, zwanego inaczej Transplanar Psionic Waveform Emitter.
Konfederaci odkryli pozycję Mengska i wysłali duży oddział uderzeniowy Delta Squadron, który wspólnie z Flotą Kolonialną założył obóz niedaleko obszaru zajętego przez Mengska. Mengsk zdecydował o użyciu nowo nabytego emittera przeciwko blokadzie Konfederacji. Sarah Kerrigan zakradła się do bazy Delta Squadron i aktywowała urządzenie, pomimo wątpliwości z jej strony co do użycia zergów przeciw komukolwiek, nawet Konfederacji. Wkrótce po sygnale z urządzenia pojawiła się chmara zergów, przełamując blokadę i pozwalając Synom Korhalu na ucieczkę.
Chwilę po tym pojawili się również protosi, unicestwiając doszczętnie całe życie na planecie. Resztki sił Konfederacji wycofały się i przemieściły na planetę Halcyon.
W miarę jak Synowie Korhalu rośli w siłę, jeden z przedstawicieli Konfederacji Tamsen Cauley zaczął wierzyć, że Mengsk wygra tę wojnę. Wysłał zatem brygadę o nazwie War Pigs, grupę wyjętych spod prawa, aby zgładzili Arcturusa Mengska. Ich atak miał miejsce w czerwcu 2500, podczas gdy Mengsk osobiście dowodził swoimi siłami na Atticus Minor, planecie, którą Synowie Korhalu uwolnili z rąk Konfederacji, jednak szybko upadła pod naporem zergów. Ludzie z War Pigs mieli nadzieję na wykorzystanie zamieszania spowodowanego przez zergi i na zabicie Mengska, jednak sami musieli ratować życie ucieczką przed inwazją zergów.
Taktyka Cauleya zawiodła, jednak miał już nowy plan – wkupić się w łaski Mengska.
„Nikt mnie nie zatrzyma. Ani ty, ani Konfederacji, ani protosi, ani nikt inny! Będę rządził tym sektorem albo pozwolę, by został spalony na popiół”
– Arcturus Mengsk do Jima Raynora
Aby wygrać walkę z Konfederacją, Mengsk musiał uderzyć na Tarsonis. Tarsonis był już atakowany w przeszłości, jednak nigdy nie upadł. Szczęśliwie dla Mengska, Generał Duke dowodził obroną Tarsonis ponad 30 razy i znał tam najmniejszy szczegół.
Plan Duke’a był taki aby zaatakować trzy centralne platformy orbitalne, wywołując wystarczająco dużo zamieszania, by niewielka grupa uderzeniowa przebiła się przez formacje obronne.
Mengsk użył psi-emittera aby ściągnąć zergi. Nie poinformował jednak Kerrigan ani Raynora o tej części swojego planu, co spowodowało zdecydowane ochłodzenie ich relacji po pokonaniu Konfederatów.
Mimo tego, Kerrigan lojalnie wykonywała dalsze rozkazy aby chronić główny Ul zergów przed nadciągającą flotą protosów pod dowództwem Egzekutora Tassadara. Kerrigan wiedziała bowiem, że protosi przybyli aby zniszczyć całe życie na Tarsonis, nie tylko zergi, co ułatwiło jej wykonanie rozkazu. Jej grupa pokonała protosów, jednak w obliczu zalewającej obszar fali zergów, jej pozycja została odcięta, a Mengsk, pomimo zdecydowanego sprzeciwu Raynora, zarządził odwrót sił Korhalu z systemu Tarsonis.
Porzucenie Kerrigan przez Mengska spowodowało odłączenie się Raynora i jego ludzi od Synów Korhalu i stworzenie własnej grupy – Jeźdźców Raynora (Raynor’s Raiders). Zabrał ze sobą Liberty’ego, ale nie bez starcia się o to z Generałem Duke’em. Mengsk zaoferował Liberty’emu wysoką posadę w mediach, jednak ten odrzucił propozycję.
Zanim Raynor opuścił Mengska, Generał Duke zdążył aktywować Działo Jonowe (Ion Cannon), potężną technologię używaną na Tarsonis do obrony, która zestrzeliłaby Raynora i jego siły gdyby ten próbował uciec. Raynor był zmuszony zniszczyć broń Duke’a.
Zniszczenie Tarsonis spowodowało ostateczny upadek Konfederacji. Większość ocalałych Konfederatów wstąpiła do Synów Korhalu, a niektóre oddziały zostały przyłączone siłą, dając Dominium bezsprzeczną supremację. Uprzedni rebelianci ocalili wiele terrańskich żyć, jednak odmawiali pomocy światom, które niemile postrzegały ich interwencję. Mengsk zaznaczył, że ostateczna władza pozostaje w rękach lokalnych rządów na planetach.
Synowie Korhalu przekształcili się w Dominium Terran, a Mengsk obwołał się Imperatorem Dominium Terran (Emperor of the Terran Dominion) i uczynił z Korhalu świat centralny. Wszystkie kolonie terran w Sektorze Koprulu po raz pierwszy zostały zjednoczone pod jednym panowaniem. Z Generałem Duke’em po swojej stronie, Mengsk nie napotykał oporu ze strony żadnych ważniejszych grup terran w Sektorze.
Bracia Terranie, przychodzę do was aby w obliczu ostatnich wydarzeń wezwać was do działania. Niech nikt nie zaprzecza zagrożeniu, które stoi przed nami. Podczas gdy my walczymy między sobą, podzieleni przez małostkowe niesnaski z naszej wspólnej przeszłości, fala o wiele poważniejszego natarcia zbliża się do nas, grożąc zniszczeniem wszystkiego, co do tej pory osiągnęliśmy. Nadszedł czas dla narodów, ale i dla każdego z nas aby odłożyć na bok długotrwałą wrogość i zjednoczyć się! Aby fale wojny, która nie może być wygrana, nie zalały nas, musimy szukać schronienia powyżej, w przeciwnym wypadku zostaniemy zmiecieni przez powódź.
Konfederacja nie istnieje. Jakiekolwiek pozory zjednoczenia i ochrony stwarzała do tej pory, teraz pozostają wspomnieniem. W obliczu zagrożenia ze strony nieznanego wroga, do kogo zwrócicie się o ochronę? Zniszczenia dokonywane przez wroga mówią same za siebie. Widzieliśmy nasze domy i społeczności niszczone przez uderzenie protosów. Widzieliśmy na własne oczy naszych przyjaciół i ukochanych pożartych przez przerażające zergi. Bezprecedensowe i niewyobrażalne skutki ich działań będą stanowić o czasach, w których żyjemy.
Nadszedł czas, Bracia Terranie, aby wspólnie zgromadzić się pod nowym przywództwem. W zjednoczeniu tkwi siła. Wielu dysydentów przyłączyło się do nas. Z nas wszystkich powinniśmy wykuć niepodzielną całość, oddaną jednemu tronowi. A z tego tronu ja będę o was dbał!
Niech od tego dnia żaden człowiek nie rozpoczyna wojny przeciw drugiemu. Niech żadna agencja terran nie konspiruje przeciwko nowemu początkowi. I niech żaden człowiek nie umizguje się do wrogich sił. A wszystkim wrogom ludzkości mówię – nie wchodźcie nam w drogę, bo przejdziemy po was, bez względu na koszty.
Mengsk otrzymał wezwanie psioniczne od Sary Kerrigan z Char. Wysłał Generała Duke’a aby ją odzyskał, jednak Alpha Squadron został rozbity przez zergi. Zasiliwszy szeregi armii Dominium wcielanymi na siłę wojownikami nieistniejącej Konfederacji, Mengsk rozpoczął fortyfikowanie światów znajdujących się pod jego kontrolą. Zbudował też Augustgrad, stolicę Korhalu, które stało się najmocniej chronionym miastem w całej przestrzeni Dominium, mając w składzie obrony wiele Battlecruiserów i silosów rakietowych.
W między czasie, Mengsk poświęcił się także próbie resocjalizacji terrańskiego kryminalisty Alana Schezara.
Kiedy ostateczna bitwa zakończyła się na Aiur, a zergi rozpierzchły się w nieładzie po całym Sektorze, Mengsk zaczął się zastanawiać co stało się z jego byłym porucznikiem, Sarą Kerrigan.
Mengsk nadal nie ufał Generałowi Duke’owi. Wysłał go więc wraz z jego Alpha Squadron na pozornie mało ważną misję na świat Bhekar Ro, gdzie koloniści potrzebowali pomocy. Misja okazała się tragiczna w skutkach dla Duke’a.
Sześć miesięcy po swojej inauguracji, Arcturus Mengsk złożył pierwszą oficjalną wizytę na Umoja. Udał się tam również po to, aby zobaczyć syna, Valeriana. Zabrał ze sobą flotę okrętów Dominium, lecz ambasador Ailin Pasteur zażądał aby pozostawił okręty w odległości. Mengsk musiał przesiąść się zatem do przestarzałego statku. Zabrał ze sobą 12 żołnierzy.
Wkrótce po wylądowaniu, Konfederackie Siły Oporu (Confederate Resistance Forces), dowodzone przez mściwą Kapitan Angelinę Emillian, zaatakowały. Użyli sprzętu zakłócającego aby odciąć możliwość komunikacji z flotą Dominium oraz siłami Protektoratu i liczebnie przytłoczyli zaatakowanych. Statek Mengska był zbyt zniszczony aby mógł latać. Spadł z hukiem na platformę do lądowania.
Mengsk zdołał użyć potężnego sprzętu komunikacyjnego ze statku w celu wezwania pomocy. Rozkazał także synowi i innym ludziom aby pozostali w ukryciu, jednak Valerian nalegał na dołączenie do ojca. Wspólnie z Mistrzem Miyamoto przedostali się do statku podziemnym przejściem. Z tej pozornie bezpiecznej pozycji mogli odpierać ataki żołnierzy przez pewien czas. Jednakże Valerian został niemal zabity przez Kapitan Emillian i jedynie poświęcenie Mistrza Miyamoto uratowało go od śmierci – zastrzelił ją. Gdy leżała krwawiąc, Arcturus Mengsk podszedł do niej i spośród wrogich słów usłyszał że UED zaatakuje go i zrobi z nim porządek. Wkrótce potem zmarła, pozostawiając Mengska w konsternacji w obliczu tajemniczych sojuszników Emillian. Wkrótce Mengsk miał przekonać się o kim mowa, gdy UED zaatakował Stocznie Dyleriańskie.
Mengsk ufortyfikował Korhal, jednak gdy siły UED nadciągnęły, były w stanie zniszczyć Augustgrad, włącznie z pałacem Mengska. Mengsk próbował uciec na Norad III, jednak siły Dyrektoriatu odcięły mu drogę. Niezrażony tym Mengsk orzekł, że pokona UED tak samo, jak pokonał Konfederację. Admirał UED Gerard DuGalle zagroził Mengskowi egzekucją, razem z resztą jego oficerów, jednak niespodziewanie pojawił się Jim Raynor w Hyperionie (razem z niewielką grupą protosów) i uratował Mengska.
Wspólnie z Raynorem polecieli na Aiur, gdzie Raynor utrzymywał sojusz z protosem Fenixem i ukryli się w centrum dowodzenia w pobliżu wrót międzywymiarowych. Co gorsze, baza protosów otoczona była chmarą zergów, uśpionych do chwili aktywacji portalu. W pościgu za celem, siły UED zaatakowały centrum dowodzenia Raynora. Mengsk i Raynor uciekli Dropshipem przez wrota, które eksplodowały chwilę później. Miejsce, do którego się teleportowali było nieznane. Co gorsze dla UED, obudzone zergi nagle zaatakowały, a DuGalle musiał zmierzyć się ze zdradą dwóch swoich podwładnych.
Mengsk znalazł się w zimnym magazynie, a gdy się przebudził, dostrzegł że znajduje się w pułapce Zainfekowanej Kerrigan, która zawarła sojusz z Jimem Raynorem oraz z Fenixem. Kerrigan potrzebowała Mengska aby ten przy użyciu psi-emitterów zgromadził wystarczająco dużo zergów do zniszczenia urządzenia UED o nazwie Psi Disruptor, ulokowanego na Braxis oraz do zmierzenia się z UED. Mengsk zgodził się, w zamian za pomoc Kerrigan w odzyskaniu Korhalu z rąk UED. Kerrigan planowała użyć psi-emitterów do zgromadzenia wszystkich zergów na Braxis pod jej kontrolą, a następnie zniszczyć Psi Disruptor. Sztuczka udała się. Był to początek końca Dyrektoriatu Zjednoczonej Ziemi (UED) w Sektorze Koprulu. Mengsk ani trochę nie ufał Kerrigan, jednak planował zostać przy niej tak długo, jak długo była skłonna pomóc mu odzyskać Korhal.
Kerrigan przy pomocy Fenixa, Raynora i zniecierpliwionego Mengska zniszczyła główną bazę sił UED w Augusgrad. Po zwycięstwie Mengsk wysłał Dueke’a, by założył tam bezę operacyjną. Jednakże Kerrigan i Samir Duran rozpoczęli niszczący atak z zaskoczenia, gdy żołnierze Dominium odpoczywali po zwycięstwie. Bazy generała Duke’a i Fenixa zostały zniszczone, a oni sami zabici.
Pomimo straty Duke’a Mengsk nie zrezygnował z walki. Po wyświadczeniu kilka przysług i pójściu na kilka ustępstw, zebrał nowa flotę „zainteresowanych grup”, które chciały zabić Kerrigan i zaatakował jej bazę operacyjna na zainfekowanej platformie krążącej na orbicie wokół Char wraz z UED i protosami. Jego marna flota została pokonana i rozbita, jednak Mengsk przed odejściem groził Kerrigan. Nastepnie uciekł na Korhal, by lizać rany i planować odbudowe jego Dominium.
Około rok po Wojnie Stad Juliana odeszła, przegrywając w końcu walkę z rakiem. Arcturus Mengsk spotkał się z Valerianem na pogrzebie. Zrozumiał, że historia Korhalu jest związana dynastia Mengsków. Powiedział, że nie chce aby Valerian był taki jak on, tylko żeby był kimś z kogo Arcturus byłby dumny. Jakiś czas później Mengsk wprowadził swojego syna w struktury Dominium. Stał się on aktywną częścią rządu Dominium Terran i był nazywany jego spadkobiercą, chociaż fakt, że jest synem Arcturusa był trzymany w sekrecie od Wojny Stad. Jego status został upubliczniony wkrótce po ponownej eksploracji artefaktu obcych z Namaka.
Mengsk brał udział w szkoleniu Ducha Nova, nadzorował wykorzystanie terrazyny w procesie tworzenia Zjaw i prowadził wojnę przeciw Frontowi Wyzwolenia Korpusu (Koprulu Liberation Front). W ramach „przeglądu” Programu Duchów, wyeliminował połowę Duchów ze swojego rządu w kontrolowanym środowisku.
Arcturus Mengsk wykorzystywał media Dominium do przemówień i propagandy i marginalizował Jim Raynora i jego Jeźdźców. Podczas gdy Mengsk odmówił zabicia Raynora, gdyz nie chciał robic z niego męczennika, ścigał i dręczył Jeźdźców uniemożliwiając im odpoczynek i przezbrojenie. Mimo sukcesów w kontrolowaniu swoich wrogów, nie było dla niego czymś niezwykłym wygłaszanie długich przemówień o „zdradzie” Raynora.
Mengsk wysłał siły na Artika w celu zdobycia artefaktu Xel’naga. Co prawda nie udało mu się to, jednak uznał, że przegrana była tego warta.
Dominium nie miało zadnych wieści o zergach przez cztery lata (do 2505) i Mengsk martwił się, ze są one zbyt cicho. Jego syn Walerian miał inne rzeczy na głowie. Przekonał ojca do sfinansowania wyprawy archeologicznej po dziwny artefakt znajdujący się na martwym świecie Nemaka. Użył najemników kierowanych przez Rosemary Dahl, w celu zapewnienia bezpieczeństwa wyprawy. Jedyny sukces Valeriana miał miejsce, gdy jeden z jego wynajętych archeologów, odszczepieniec o imeniu Jake Ramsey, rozwiązał zagadkę świątyni i skończył z duchem protosa preservera w mózgu. Po tym „ataku” Ramsey stracił przytomność. Valerian starał się zapewnić bezpieczny transport, ale (zdradzony przez swojego opiekuna Charlesa Whittiera) Arcturus dowiedział się o tym i zechciał, by Ramsay został przesłuchany przez ludzi ze zdolnościami psionicznymi, którzy zapewne zniszczyli by jego mózg podczas poszukiwania informacji. Ramsayowi udało się uciec przy pomocy Rosemary Dahl i oboje schronili się u Ethana Stewarta, króla zbrodni z Dead Men’s Rock, świata na granicy przestrzeni gwiezdnej Dominium. Wierzyli, że Valerian ich zdradził.
Stewart kontaktował się z Arcturusem i Valerianem Mengskiem, chociaż ten ostatni nic nie wiedział o kontaktach Stewarta z Arcturusem. Ramsey dowiedział się o związku Stewarta z Valerianem i podjął kolejną ucieczkę razem z Dahl, posługując się nowo odkrytymi mocami psionicznymi. Nagle Dead Men’s Rock zostało zaatakowane przez zergi, które zostały zwabione mocami Ramsaya, a Arcturus odebrał to jako atak na Dominium. Skontaktował się z Valerianem, domagając się informacji o zergach. Otrzymał ich jednak niewiele. Valerian był zbity z tropu, gdyż dowiedział się, że Stewart naprawdę pracował dla Arcturusa.
Valerian Mengsk śledził Ramsaya aż do Aiur i wysłał niewielkie siły, dowodzone przez Devona Starke’a (Ducha, który ledwie przeżył czystki Programu Duchów), by go ratować. Ramsey wciąż obawiał się Valeriana i uciekł. Jednak siły Valeriana mogły śledzić Ulrezaja (Mrocznego Archonta, który również polował na Ramsaya) aż do Elhny, księżyca poświęconego Mrocznym Templariuszom. Ramsey udał się tam, by usunąć Zamarę z jego umysłu, gdyż jej obecność powoli go zabijała. Valerian obiecał Arcturusowi wiedzę protosów, w zamian za zmuszenie Dominium do użycia nowej technologii. Siły Dominium wzięły udział w bitwie przeciw Ulrezajowi i zergom oraz zdobyły Alys’aril, skarb wiedzy protosów. Jednakże protosi zdołali szybko się wycofać, więc po utracie cennej wiedzy, Arcturus wziął Ramsaya jako „nagrodę pocieszenia”. Ramsey dobrowolnie zaoferował, że powie wszystko co wie, ale Arcturus nie wierzył w taka uczciwość. Valerianowi udało się opóźnić działania ojca o jakiś czas, jednak Starke wiedział, że jego plan nie zadziała. Starke skopiował wiele wspomnień Ramsaya do własnego umysłu (wiele jednak pozostawił) i zaproponował, że zajmie miejsce Ramsaya jako przynęta sprawiając, że Duchy Dominium musiały „drążyć” jego umysł w celu uzyskania informacji. Stark sam powiedział, że „co najwyżej [proces] rozbije umysł [Starka]”. W międzyczasie Ramseryowi i Dahl udało się uciec z aresztu Dominium (przy pomocy Valeriana).
W miarę jak nadciąga kolejna wojna, Arcturus Mengsk zaczął „szaleć” za artefaktami obcych i zdelegalizował handel nimi. Ciężko jest znieść taki stan rzeczy licencjonowanym organizacjom naukowym, takie jak Möebius Foundation.
„Mengsk to bezwzględny tyran i musi być zdjęty”
– Jim Raynor
Deweloperzy uważają, że historia Arctutusa Mengska została już opowiedziany w StarCrafcie i Brood Warze od momentu jego rewolucyjnej postawy, aż do chwili, gdy stał się tyranem. W pewnym sensie jest on zastępowany przez swojego syna, Valeriana, dla potrzeb historii.
W dzieciństwie Arcturus Mengsk był określany mianem geniusza.
Arcturus Mengsk awansował do rangi pułkownika Korpusu Marine Konfederacji i posiadał znaczne umiejętności taktyczne, przez co kilku z jego poprzednich rodaków określało go mianem utalentowanego stratega. Admirał Gerard DuGalle mówił o nim „spełniony taktyk”.
Mengsk wykazywał zdolność do zaprzyjaźniania się i manipulowania ludźmi w celu osiągnięcia własnej korzyści. Twierdzi on, że inni nie są skupieni w swoich planach, a on jest dla nich jak „centrum siły”. Jest bardzo wykwalifikowanym w oratorstwie i propagandzie. Można powiedzieć, ze jest „ulubieńcem mediów”. Mengsk prezentował również umiejętności w dziedzinie elektroniki, badań geologicznych, polityki i psychologii, stając się wykwalifikowanym poszukiwaczem. Nie dzieli się swoimi uczuciami z innymi. Nie przepada za tymi, którzy ponieśli straty i uzewnętrzniają swoje odczucia.
Ponadto Mengsk ma bardzo silną wolę. Potrafi starannie wygasić swój umysł. Mógł zapobiec czytaniu swoich myśli przez telepatów takich jak Sarah Kerrigan. Jednak ta umiejętność nie jest doskonała.
Tłumaczenie: Infinity & Dagger
